De onbedoelde poëzie van Google

Onbedoelde poëzie van Google

Als je een oneindig aantal apen met een typemachine lang genoeg hun gang laat gaan, komt er vanzelf een moment dat ze de verzamelde werken van Shakespeare reproduceren. Zo luidt in ieder geval de theorie. Maar om automatische en bij toeval gegenereerde poëzie te vinden, is er maar één website nodig: Google.

this is the dark time my love
this is the darkest timeline
this is the darkness this is my domain
this is the darkest song i ever wrote

Het lijkt poëzie, en volgens de makers van de website Google Poetics is het dat ook. Het bijzondere aan het gedicht is dat het niet door een dichter, maar per ongeluk door Google werd geschreven.

Iets meer dan een jaar geleden viel het Sampsa Nuotio en Raisa Omaheimo op dat de autocomplete van Google soms poëtisch aandoende suggesties deed. De twee verzamelden de suggesties online onder de naam Google Poetics. Sindsdien is de site uitgegroeid tot een enorme internationale collectie automatisch en per ongeluk gegenereerde poëzie.

Autocomplete

Tenzij je de laatste jaren onder een steen leefde, ben je waarschijnlijk bekend met de autocomplete-functie van Google, waarbij je terwijl je typt suggesties krijgt op basis van zoekopdrachten uit het verleden.

Soms levert dat bizarre suggesties op en soms legt het volgens Amnesty de ware aard van een samenleving bloot. Maar soms komt er dus ook – al dan niet slechte – poëzie uit voort:

darktime-gedicht batman-gedicht

disco-gedicht

Google Poetics heeft ook een Nederlandse pagina, waarop je poëtische parels vindt als:

noem mijn naam en ik besta
noem mijn naam
noem mijn naam bevestig mijn bestaan
noem mijn naam en ik verdwijn

Weten we gelijk waar Paskal Jakobsen van Bløf zijn teksten vandaan haalt.

Afbeelding boven blogpost: Wikimedia Commons

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *