Het verschil tussen spijt en excuses

Sorry

150 jaar geleden schafte Nederland de slavernij af. Reden voor vice-premier Lodewijk Asscher om vandaag stil te staan bij de ‘schandvlek in onze geschiedenis’ die daaraan voorafging. Namens de regering had hij ‘spijt en berouw’.

Een teleurstelling voor het Surinaamse collectief Broki, dat wilde dat hij excuses aanbood. Een drankje met de voorzitter van die vereniging, Rudi Bottse.

In het afgesproken café zit Bottse al aan een tafeltje op me te wachten. Lust hij een kopje thee of koffie? ‘Ben je nou helemaal?’ Hij kijkt me beledigd aan. ‘Dat hebben jullie hierheen laten vervoeren door slaven!’

Een glaasje water dan? Hij trekt een vies gezicht. ‘Gatver. Nee, dat lust ik niet. Doe me maar een Spa Blauw.’

Terwijl de ober het bestelde aan het halen is, steekt Bottse van wal: ‘Heel jammer dat Asscher alleen spreekt van berouw en spijt. Ik had liever excuses gehoord.’

Is dat dan niet hetzelfde? ‘Nee,’ zegt Bottse. ‘Spijt is iets anders dan excuses.’ Hij slaat de dikke Van Dale open en wijst op een definitie. ‘Zie je? Spijt betekent berouw.’ Snel bladert hij door naar de E. ‘En excuus betekent verontschuldiging.’

Maar een verontschuldiging, dat is toch weer een uiting van spijt? Bottse schrikt. Nerveus opent hij de Van Dale bij de V en staart met grote ogen naar de betekenis die hij daar vindt.

Dan tilt hij het woordenboek hoog boven zijn hoofd en laat het met een enorme klap weer neerkomen op het mijne. ‘Zo! Die is nog voor het doodslaan van Abel!’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *