Gezellig eten

Gezellig eten

‘Ha! Heb je dat gezien? Bij de buren gebruiken ze nog een gásfornuis! Een gas-for-nuis!’ Marc smijt z’n jas op de grond. ‘Dat geloof je toch niet? Hopeloos ouderwets. Geen wonder dat Marlies bij hem weggaat. Incapabele idioot.’

‘Niet iedereen vindt het prettig om via inductie te koken,’ antwoordt zijn vrouw. ‘Bovendien wil Marlies helemaal niet bij Frank weg, ik heb vanochtend nog koffie met haar gedronken en…’

Marc wappert met zijn handen dat ze haar mond moet houden. ‘Ach, wat weet jij er nou van, stomme trut. Wat eten we?’ Zonder het antwoord af te wachten rukt hij de achterdeur open en loopt de tuin in om een biertje uit het krat te pakken.

Als hij terugkomt toont hij zijn vrouw mopperend het flesje. ‘Moet je kijken, hebben die idioten het etiket veranderd. Het was al spuuglelijk, maar nu ziet het er al helemaal niet uit. Oliedom, oerstom. Wat een clowns. Wacht, ik zal ze wel even bellen.’

Vloekend draait hij het flesje op zoek naar een telefoonnummer. ‘Dat hebben die apen er niet eens opgezet. Ik probeer sneltoets 1.’

‘Sneltoets 1?’ Zijn vrouw kijkt verschrikt op. ‘Maar dat is mijn moeder!’

‘Je moeder, de brouwerij, wat kan mij het bommen. Hallo? Hallo?! Jezus, voicemail. Amateurs!’

Met een kwak gooit hij de hoorn er weer op en pakt zijn mobieltje. ‘Dan maar via Twitter: Heineken verandert haar etiket. Imbecielen!’ Tevreden kijkt Marc naar het resultaat. Hij trekt een tweede biertje open, neemt een slok en laat zijn vrouw het beeldscherm zien.

‘Nou? Goed toch?’

‘Heineken is onzijdig, het is dus Heineken zíjn etiket. Verder heb je een fles Bavaria in je handen.’

‘Jajaja, zit niet zo te zaniken.’ Met zijn duim drukt Marc al op verstuur. ‘Wat eten we eigenlijk?’ Hij pakt er een stoel bij en begint met zijn mes en vork op tafel te bonzen. ‘Eten! Eten! Eten!’

‘Rustig aan jij. We eten varkensrollade met andijvie en doperwten.’

‘Doperwten? Die heb je toch wel minimaal een halfuur laten koken?’

‘Erwten laat je niet zolang koken, je moet ze een minuut of zes langzaam laten borrelen.’

‘Een minuut of zes?!’ Als door een slang gebeten springt Marc uit zijn stoel, daarbij de tafel met borden en al op zijn kant kieperend. ‘Ben jij wel goed in je hoofd? Stomme koe! Je moet die dingen minimaal een halfuur laten koken, anders bederven ze!’

‘Niet waar. Wanneer heb jij trouwens voor het laatst een pan aangeraakt? Hier, kijk maar bij bereidingswijze op de pot: 5-6 minuten langzaam laten koken.’

Marc slaat het potje uit haar handen en kijkt haar vuil aan. ‘Heb ik weleens verteld dat je een dikke reet hebt? En doe eens wat aan die akelig grote neus van je.’

Voor ze de deur van de slaapkamer dichtslaat roept ze huilend naar beneden: ‘Kook dan zelf als je het zo goed weet! En denk maar niet dat je vanavond in bed slaapt!’ De pannen staan niet meer te pruttelen op de inductieplaat, maar zijn op de grond gesmeten.

‘Vertel eens wat nieuws,’ mompelt hij en drukt op sneltoets 2: bezorgchinees. De slaapzak ligt nog op de bank van gisteravond.

Afbeelding: srslyguys

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *